گاز کیلویی پرنون

گاز کیلویی پرنون

وزن: 400 گرم
جنس: 100% پنبه
بدون نخ یا پرز شل
ساخته شده از پارچه تار و پود
بی بو
بدون مواد شیمیایی
بدون آلودگی فیزیکی یا پرز
جذب بالا

گاز غیر استریل پرنون تولید شرکت احسان طب سپاهان با الیاف قیر و پدی و 100 درصد پنبه دارای بالاترین میزان جذب سیال می باشد.

گاز غیر استریل و گاز استریل همیشه برای تمیز کردن، پاک کردن و شستن زخم ها استفاده می شود. اما سوال اینجاست که تفاوت بین استریل و غیر استریل چیست؟

لازم به ذکر است که در پاسخ به این سوال باید گفت که گاز طبی استریل در کارخانه استریل می شود و مناسب منازل و مراکزی است که شرایط استریل را ندارند.

اما گاز طبی غیر استریل برای مراکزی که قابلیت عقیم سازی را دارند مقرون به صرفه تر و مناسب تر است و با توجه به اینکه این مراکز حجم زیادی گاز مصرف می کنند، گاز غیر استریل برای آنها مقرون به صرفه تر است.

تاریخچه مراقبت از زخم
تاریخ التیام زخم به تعبیری تاریخ بشریت است. یکی از قدیمی ترین نسخه های خطی پزشکی که بشر شناخته است، یک لوح گلی است که قدمت آن به 2200 سال قبل از میلاد می رسد. این لوح، شاید برای اولین بار، «سه حرکت شفابخش» را توصیف می کند: شستن زخم ها، ساختن گچ، و پانسمان زخم ها.

چیزی که قدیمی ها و مدرن های اولیه از آن به عنوان گچ یاد می کردند، معادل مدرن پانسمان زخم است. این گچ ها مخلوطی از موادی از جمله گل یا خاک رس، گیاهان و گیاهان بودند. این گچ برای محافظت و جذب اگزودا روی زخم ها اعمال می شد. یکی از رایج ترین مواد مورد استفاده در گچ، روغن بود. روغن ممکن است محافظتی در برابر عفونت داشته باشد زیرا باکتری ها در روغن رشد ضعیفی دارند و روغن از چسبیدن باند به عنوان یک پانسمان غیر چسبنده به زخم جلوگیری می کند.

یکی از جالب ترین محصولات مراقبت از زخم شناخته شده آبجو بود. سومری ها حداقل 19 نوع آبجو دم می کردند. یک دستور العمل جالب برای التیام زخم که در فرهنگ بین النهرین توصیف شده است می گوید: «صمغ خز، صمغ کاج، آگاروود، گل همیشه بهار، آرد از سویه Ininnu را با هم بکوبید. شیر و آبجو را در یک تابه مسی کوچک مخلوط کنید. روی پوست پخش شود؛ پانسمان کنید تا خوب شود.»

مصریان ممکن است اولین مردمی باشند که از باند چسب استفاده کردند و مطمئناً اولین کسانی بودند که عسل را روی زخم ها زدند. عسل، روغن و پرز مواد اصلی در رایج ترین گچ مورد استفاده مصریان بود.

پرزهای ساخته شده از الیاف گیاهی احتمالا به تخلیه زخم کمک کرده است. ممکن است چربی و عسل از زخم در برابر عفونت محافظت کرده باشند. گریس ساخته شده از چربی حیوانی ممکن است مانعی در برابر باکتری ها باشد. در حالی که به نظر می رسد عسل یک عامل ضد باکتری موثر است، اما خواص درمانی زیادی دارد. عسل هزاران سال است که استفاده می شود و هنوز هم بخشی از بسیاری از پانسمان های پیشرفته زخم است. عسل همچنین برای مراقبت از زخم در هند مدت ها قبل از زمان مسیح استفاده می شد، که نشان می دهد فرهنگ های پزشکی جداگانه به طور تجربی به درمان های موفق مشابهی دست یافته اند.

مصریان زخم ها را سبز رنگ کردند. سبز نشان دهنده زندگی است و سبز حاوی مس است که برای باکتری ها سمی است. هنگامی که بیشتر مردم به مصر باستان فکر می کنند، به اهرام و مومیایی ها فکر می کنند، و هنر پیچیده کردن مردگان ممکن است بر پانسمان زخم تأثیر گذاشته باشد. هنر جلوگیری از تجزیه با مومیایی کردن نیز ممکن است به پیشرفت های اولیه در کنترل عفونت کمک کرده باشد.

یونانیان بر اهمیت پاکیزگی تاکید داشتند. آنها شستن زخم ها را با آب تمیز، که اغلب ابتدا جوشانده، سرکه (اسید استیک) و شراب توصیه می کردند. یونانی ها بین زخم های “تازه” یا حاد و زخم های غیر التیام یا مزمن تمایز قائل می شدند. یک گزیده جالب از مجموعه بقراط در مورد التیام زخم این است: “برای زخم سرسخت، شراب شیرین و صبر بسیار کافی است.” توصیف اولیه “چهار نشانه اصلی التهاب” – روبور، تومور، کالری و درد (قرمزی، تورم، گرما و درد) – از رومیان آمده است.

در قرن هجدهم بود که جراحی به عنوان یک شاخه متمایز و قابل احترام از پزشکی در نظر گرفته شد. در قرن نوزدهم، تکنیک های ضد عفونی کننده پیشرفت بزرگی بود. معرفی آنتی بیوتیک ها به کنترل عفونت ها و کاهش مرگ و میر کمک کرد.

قرن بیستم شاهد ظهور مراقبت از زخم مدرن بود. امروزه بیش از 5000 محصول مراقبت از زخم وجود دارد. بیشتر پانسمان های مدرن حاوی موادی مانند آلژینات ها، فوم یا کربوکسی متیل سلولز هستند که بسیار جاذب هستند.

پانسمان های انسدادی و پانسمان های نیمه انسدادی وجود دارد. فاکتورهای رشد، پانسمان های پیشرفته مبتنی بر عسل و پاک کننده های مبتنی بر اسید هیپوکلروس وجود دارد. بافت مهندسی شده زیستی، درمان فشار منفی و اکسیژن درمانی هایپرباریک روش درمان بسیاری از زخم های مزمن را تغییر داده است.

امروزه بیش از 1000 مرکز ترمیم زخم در ایالات متحده وجود دارد و ترمیم زخم به یک تخصص تبدیل شده است و برنامه های کمک هزینه تحصیلی در برخی از مراکز دانشگاهی ارائه می شود.

به طور خلاصه، اولین درمان زخم 5000 سال پیش شرح داده شد. از آن زمان، اصول مختلف مراقبت از زخم از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. برخلاف تعداد زیادی از اختراعات فناوری عمومی در طول 100 سال گذشته، پیشرفت فراتر از شیوه های مراقبت از زخم باستانی یک پدیده اخیر است. درک جنبه های تاریخی مراقبت از زخم (هم موفقیت و هم شکست) ضروری است